Yapılacak, yapıyorum, yaptım...

Geldim burdayım diyip duruyorum ama bi türlü tam anlamıyla geri dönüş yapamıyorum. Salı günü annem ameliyatını oldu on gün kadar ayağını yere basması yasak, sonrasında artık ağrıları geçecek ve sıkıntıları sona erecek diye düşünüyoruz. Allah kimseyi hastanelere düşürmesin bir gece kalmış olsak da gerçekten çok zor bir ortam. İnsan sağlıklı bile gitse hasta olup çıkar. Şu sıralar evdeyim bu haftayı ameliyat işinden dolayı izinli geçiriyorum eve gelen gidenle meşgul oluyorum. Biraz yorucu evin içinde koşturmak insanı gerçekten hırpalıyor, şu ara kendimle ilgilenme konusunda hiçbişey yapamıyorum öncelik tabi ki annemin. Malum kızsal hastalığım hafta sonu bitecek pazartesi günü artık tartı korkumu yenip gerçeklerle yüzleşmeye karar verdim. Bu güne kadar kör topal rejim yapar gibi yaptım ama hafta başı rakamlara dayalı olarak gerçek çalışmalara başlayacağım. İşi ciddiye almadan, gereken neyse yapılmadan, acı çekmeden bu iş olmayacak kendimi kandırmamın alemi yok. Her işi herkesi sıraya koydum teker teker yapılması gerekenler, yaşanması gerekenler yaşandı şimdilerde sıra bende görelim bakalım, bu kadar heves yapıyorken, azim dolu cümleler kuruyorken, hayalleri gerçekleştirmenin, mutlu olmanın zamanı geldi de geçiyor bile. Teyzemin söylediği çok güzel bir laf vardır " ağız herşeyi söyler ayak nereye gidiyor ona bakmalı" der. Evet artık ayaklarıma yön verme zamanı, konuşmayı bırakıp, yapılacak edilecek demeyi bırakıp, yapıyorum, yaptım demek zamanıdır...